identity

Informatie over de Bourke's Parkiet

Naam

Wetenschappelijke naam:

Neopsephotus Bourkii. Neo(Grieks) = nieuw, psephotus (Grieks) = "met steentjes ingelegd", mozaïek. Dit is een mooie verwijzing naar het vleugel patroon, samengesteld uit bruine vleugeldek veertjes met witte zoom, die de vleugel bedekken als dakpannen op een dak.

Inheemse namen:

Bourke's parkiet. De Bourke's parkiet werd ontdekt door sir Thomas Mitchell in 1835. De Bourke werd genoemd naar de gouverneur van New South Wales, in die tijd, sir Richard Bourke. Dit is de reden waarom de naam Bourke altijd met een hoofdletter wordt geschreven.

Roodbuik parkiet. De Bourke heeft een rose buik en een donker bruin rose borst. De kleur komt overeen met de rood gekleurde grond in zijn leefgebied.

Bourke's "grass-parakeet". De Bourke is een van de kleine "grass-parakeets". Ze leven in open gebieden. Meestal zoeken ze voedsel op de grond. Ze zoeken de zaden van inheemse gras soorten zoals spinifex. In Nederland wordt de naam grasparkiet meestal gebruikt voor de budgerigar, een van die kleine parkieten soorten, die men "grass-parakeets" noemt.

Nachtparkiet of schemering parkiet. De Bourke's is actief in de vroege morgen als het nog vrij donker is en in de schemering als de avond valt.

De locale of inheemse namen van de wildkleur Bourke's typeren de kleur, zoals de rose buik of het gedrag zoals het voedsel zoeken of de activiteit heel vroeg en laat op de dag.. Er is een groot verschil tussen de inheemse namen die mensen gaven aan de vogels uit hun omgeving en de wetenschappelijke namen die gegeven zijn door biologen. De wetenschappelijke naam is een dubbele naam. De Bourke is geen lid van de Neophema groep (splendid, turquoisine, elegant, enz.) en ook niet van de Psephotus groep (Hooded, Red Vented Blue Bonnet,enz). Men noemde hem Neopsephotus. Het is een "individualist" zoals de valkparkiet en de swift. (Parrots of Australia, door Eastman en Hunt(1966)

group of Bourke's

Kleur

Het belangrijkste kenmerk van het verenpak van de Bourke is de bruine kleur, aangevuld met donker rose en wat bleekblauw. De hoofdkleur van de Bourke is bruin, aardebruin. Het is de enigste bruine parkiet in Australië.

Het melanine pigment is verantwoordelijk voor de diep bruine kleur. Melanine heeft verschillende functies. De Bourke's leven in een droog en warm klimaat. De veren hebben veel pigment. De bovenzijde van de veren is donkerder dan de onderzijde. De donkere rug vangt meer zonlicht. Melanine stopt het schadelijke ultra violette licht van de zon.

Een andere functie van de kleur en het tekeningspatroon op borst en vleugels is camouflage, die de vogel in zijn natuurlijk milieu onttrekt aan waarneming en hem beschermt tegen vijanden. De borst vertoont een bruine golftekening op een rose bruine ondergrond. De vleugels hebben bruine dekveertjes, die geelachtig wit zijn gezoomd en die dakpansgewijs op de vleugel liggen. De buik is rose. Deze rose kleur komt sterk overeen met de roodachtige bodem van de open zanderige en steenachtige gebieden. Deze bruine en rose kleuren en de bijzondere kleur patronen vormen een perfecte camouflage als de Bourke zijn voedsel zoekt op de grond. Deze camouflage geeft bescherming in de open gebieden.

In de ontwikkeling van kleur bij vogels zijn er in de eeuwenlange evolutie twee richtingen te onderscheiden: cryptische kleuren, die verbergen en kleuren die sterk opvallen en de aandacht trekken. Papagaaien, die in boomtoppen leven zijn meestal veel kleurrijker dan parkieten die de meeste tijd op de grond doorbrengen. Het is bekend dat vogels, die een camouflage kleur- en structuur een voorkeur hebben voor een bodem, die overeenkomt met hun kleurpatroon.

Een "individualist"

Lange tijd hebben vogel liefhebbers en mutatiekwekers de Bourke bezien en behandelen als een lid van de Neophema groep. Er zijn kwekers, die dit ook vandaag nog doen. Maar de verschillen tussen de Bourke en de Neophema's zijn groot. Als we de specifieke kleur elementen van de Bourke vergelijken met de splendid en de turquoisine, en de verschillen bestuderen vinden we grote verschillen.

1. De kleur van het verenpak: Neophema's zijn groene vogels, groen in allerlei variaties, olijfgroen bij de blauwvleugel, olijfgeel bij de elegant, bruin olijf bij de rotsparkiet, helder grasgroen bij de splendid en de turquoisine. Dit betekent dat groen is het belangrijkste kenmerk van alle Neophema's. Ze hebben veren met een blauwstructuur en geel pigment in de cortex. Combinatie van blauwstructuur en geel pigment geeft de groene kleur. De Bourke is bruin. Hij heeft slechts in enkele veervelden veren met blauwstructuur, het grootste deel van het verenpak bestaat uit veren zonder deze blauwstructuur. Hij heeft wat geel pigment, maar dit is nooit aanwezig in de veren met blauwstructuur. De Bourke heeft geen enkele groene veer. De Bourke is dus niet groen. Hij zou dus ook niet mogen worden gezien als een groene vogel.

2. Eumelanine: De Neophema's hebben zwarte melanine. Dit geeft heldere kleuren. De turquoise blauwe kop van de turquoisine, de cobalt blauwe kop van de splendid zijn enkele voorbeelden. De Bourke heeft bruine melanine. Al de kleuren, zowel van de wildkleur Bourke als van de kleur variëteiten zijn zachter van kleur door deze soort melanine. De blauwe kleur is bleekblauw en de rode kleur is rose. De splendid heeft een zeer opvallende rode borst. De turquoisine heeft een heldere rode vleugelstreep. De Bourke heeft een rose bruine borst. De kleur rose is bij vogels een uitzondering. Rose is een mix van bruin en rood pigment. Deze rose kleur is deel van de camouflage van de Bourke. De wildkleur splendid en Bourke zijn zeer verschillend. Maar ook in de kleur variëteiten zien we de verschillende invloed van zwart en van bruin melanine.

3. Kleurstructuur: De vleugeldekveertjes vormen een structuur op de vleugel. Bij de wildkleur zijn voorzien van witte randjes. Deze "dakpanstructuur" is erg typisch voor de Bourke. Neophema's hebben deze structuur niet.

4. Functie van de kleuren: De rode borst van de splendid en de vleugelstreep van de turquoisine hebben een functie in de hofmakerij en de relatie tussen de seksen. De rose kleur van de buik en borst van de Bourke hebben een andere functie. Man en pop hebben dit rose. Het is een aanpassing aan de kleur van de grond in het leefgebied en onderdeel van de camouflage. Het speelt geen rol in de paarvorming. De Bourke's man heeft een blauwe voorhoofdsstreep en de blauwe onder vleugel veren die hij toont tijdens het hofmaken.

differences Splendid-Bourke Parakeet

5. Research: De Bourke is een aparte soort. Hij werd lange tijd beschouwd als lid van de Neophema groep. De studie: "Biochemical Systematic of Parrots" door het SCIRO, de Australische Nationale Universiteit en het Museum van Victoria, is een recent rapport over de relatie tussen de verschillende papagaaien- en parkietensoorten. Een van de conclusies van die studies was dat er geen nauwe band is tussen Bourke en Neophema's. Dit komt overeen met het feit dat er geen hybriden zijn voortkomend uit kruising tussen de Bourke en de Neophema's. Het komt ook overeen met het feit dat de kleur- en kleurverdeling van de wildkleur Bourke zo verschillend is vergeleken met de Neophema's. En het komt overeen met het de ervaring van kwekers, dat de Bourke heel verschillende mogelijkheden biedt in de ontwikkeling van nieuwe kleur variëteiten.

Conclusies

In vergelijking met de Neophema's heeft de Bourke zeer verschillende kleuren en kleur distributie. De kleuren zijn volledig erfelijk bepaald. Als de genen van de wildkleur Bourke en Neophema's die aan de kleur ten grondslag liggen, kennelijk zo verschillend zijn, kunnen we ook verschillen verwachten in de kleur variëteiten, die door mutaties ontstaan. Kennis van de kleur elementen van de wildkleur Bourke moet het startpunt zijn voor de kweek en de naamgeving van nieuwe kleur variëteiten. Verkeerde conclusies en foutieve verwachtingen m.b.t. kweek en ontwikkeling van kleur variëteiten ontstaan vooral als de genetische verschillen tussen de Bourke en de Neophema's over het hoofd worden gezien.

index keuze menu

Copyright 2003 © Bob Fregeres

E-mail: fregeres@bourkes-parakeet.nl

28-11-2003