Violet blauwe wildkleur

Beschrijving: De foto toont een man. Het verenpak is veel donkerder dan van de normale wildkleur. De ogen zijn donker. De snavel is zwart. De kleurverandering is duidelijk te zien in alle blauwe onderdelen van het verenpak. De beste indicatie vormen de onderstaart dekveren Bij de oorspronkelijke wildkleur zijn deze heel licht bleekblauw. Bij de nieuwe kleurvariëteit zijn ze violetblauw. De andere blauwe veervelden van de kop, keel, schouder, vleugelbocht, buitenste( primaire) vleugelveren, en middelste staartveren zijn violetblauw. Tevens is er een uitbreiding van de blauwe partijen zichtbaar tengevolge van de blauwfactor. De voorhoofdsband is verbreed en loopt door boven het oog. De wangen, die normaal rose geschubd zijn, zijn blauw geschubd. De kleine vleugeldekveren zijn violet en vormen vanaf de schouder een brede violette band. De borst vertoont een violette waas. De omzoming van de donkere middel- en grote vleugeldekveertjes is groenachtig. De vleugelbocht is violet. De stuit heeft een opvallende blauwviolette waas oplopend over de onderrug. De onderstaartdekveren zijn deels te zien. Deze zijn sterk violet. Close ups en foto's van veren kunnen dit verduidelijken. De middelste staartveren zijn blauw violet.

Close ups

1. Kin. Wangen en kin zijn violet

2. Schouder en vleugelpennen. Er is een duidelijke uitbreiding van de blauwe partijen. Bij de man is ook de omzoming van de vleugeldekveertjes van kleur veranderd.

3. Vleugelbocht. Deze heeft een diep violette kleur.

4. Stuit en onderrug. Hier is er een violette waas te constateren, die in de kern sterk violet van kleur is.

5. Onderstaart dekveren. Op deze foto is slechts een deel te zien. Deze veren zijn diep violet.

De beste indicatie van de violet kleurvariëteit is te vinden in de dekveertjes van de onderstaart. Opvallend zijn hierbij het pluizige benedenste deel van de veer de hoeveelheid melanine in de veerschacht en de donkere veerkern.

Onderstaart dekveren violet

Ontwikkeling: Reeds enkele jaren had ik de beschikking over donkere Bourke's. De eerste Bourke, die de donkerfactor bezat was een geel pastel man, die zo donker was, dat men hem zou aan kunnen zien voor een wildkleur. De oogkleur was echter rood. Gepaard met de normale geelpastel pop pastellen leverde deze uitsluitend pastel jongen op. Gepaard met een wildkleur pop leverde deze man donkere wildkleur poppen op. De donkere kleur van het verenpak verbreidde zich snel in mijn stam Bourke's. De verandering trad ook op in de blauwe kleur. Hemelsblauw werd cobalt blauw. Voor zo ver ik kon nagaan zijn de donkere vogels dominant verervend. De snelheid waarmee de donkere kleur zich in de stam verspreidde pleit hier ook voor. Momenteel heb ik donkere vogels met cobalt blauw, maar ook enkele violet wildkleur vogels. Om de verschillen duidelijk te laten zien voeg ik hierbij een foto van een kobalt blauwe wildkleur man.

Kobalt wildkleur

De kobalt blauwe wildkleur is gekeekt uit een blauwe opaline pop en een split voor blauw wildkleur man. De uitbreiding van het kobalt blauw is eender als in de violet blauwe wildkleur. Vergelijking van de onderstaart dekveren leveren het meest betrouwbare kenmerk op.

Onderstaart dekveren kobalt

Vergelijking van de onderstaart dekveren

van kobalt, violet en normaal bleekblauw

De vergelijking van de onderstaart dekveren levert de beste indicatie voor het verschil tussen normaal (bleek blauw), kobalt en violet blauw. Opvallend is verschil van het eumelanine in de getoonde veertjes. Het eerste deel van de veerschacht is bij de violet bezet met grijze baarden. Het bovenste violette deel heeft een donkere kern.

Onderstaart dekveer wildkleur

Naamgeving: De beste typering voor de twee kleurslagen is cobalt blauwe wildkleur en violet blauwe wildkleur. We moeten ons weer realiseren, dat de Bourke beschikt over veel eumelanine, in de kern en in de cortex van de baarden. Het eumelanine in de cortex is verantwoordelijk voor de golfjestekening op de borst en de zware vleugeltekening. Het eumelanine rond de kerncellen dient als absorptie van de niet teruggekaatste lichtgolven. Bij de wildkleur zijn er slechts enkele veervelden met blauwstructuur en zonder melanine in de cortex. Door uitbreiding van de blauwstructuur breiden de blauwe veervelden zich uit in die gebieden waarin zich geen eumelanine in de cortex bevindt. De donkerfactor verandert de blauwstruktuur evenals de violetfactor.

index menu

Copyright 2004 Bob Fregeres

E-mail: fregeres@bourkes-parakeet.nl

15-11-2004